Pagina's

zondag 14 mei 2017

The Warrior?

Vrijdag stond ik op met enorme pijn in m'n hele lichaam. Niets ergs hoor, vooral spierpijn door wat overmatig tafeltennissen donderdag. Het was zó gezellig, ik wilde niet de spelbreker zijn en zo speelde ik na de wedstrijden een aantal dubbels voor de lol.

Dubbelen is leuk. Het komt niet alleen op mijn (on-)vermogen van het spelletje aan, ook m'n maat is belangrijk. Soms kom ik niet eens aan de bal en hebben we toch ineens een aantal punten,  of niet. Dubbelen is ook vermoeiend. Doordat je om de beurt slaat, moet je steeds van de tafel weglopen en weer terug. En natuurlijk probeert de tegenpartij de bal daar te slaan, waar je juist niet staat. Rennen dus!

Bij het opstarten van internet viel  me al snel op dat het 12 mei Fibromyalgie Awareness-day is. Mijn facebooktijdlijn kleurde paars, en op twitter kwam ik het veelvuldig tegen. Dat zegt (ook) een hoop over de mensen en pagina's die ik volg, waarschijnlijk. Hierdoor realiseerde ik me dat ik 2 jaar terug hier mijn eerste blog plaatste. Het lijkt al zoveel langer geleden.

Om deze dag te 'vieren' besloot ik er wat plaatjes bij te zoeken, vooral de 'Fibro-Minion' is mijn favoriet.


Gewoon, omdat hij paars is en zo'n raar hoofd heeft. En dat háár! Ik kan niet zeggen dat ik altijd het gevoel heb, dat ik er zo uitzie, maar er zijn dagen... nouja, onderstaande stadia maak ik sowieso door:

 

Wat mij, terwijl ik m'n plaatjes zoek, weer opvalt is dat geen fibromyalgiepatiënt hetzelfde is. De één kan amper van de bank komen, douchen en aankleden is al een hele onderneming, terwijl de ander traint voor marathons. Bijzonder toch, die aandoening. Ik zit er ergens tussenin, maar als ik soms zie hoeveel moeite mensen ondervinden, dan vraag ik me wel eens af of ik het echt wel heb.


Volgens veel mensen zijn wij, de patiënten, strijders. Fibro-strijders. Warriors. Xena eat your heart out! Ik lees zelfs "Fibromyalgie is niet voor watjes", alsof je een keus hebt. Zelf denk ik dat strijden het juiste woord niet is. Van vechten word je moe. Het is meer dat ik om de ziekte heen leef. Ik negeer het zoveel mogelijk, maar pas me aan aan de klachten. Onbewust. Tenslotte leef ik er al zo lang mee, geen idee hoe het leven zou zijn kunnen zonder die pijn en slopende vermoeidheid. Ik probeer zelfs niet te vechten tegen (voor)oordelen, die leven onder veel mensen. Gelukkig niet veel in mijn omgeving, of dat valt me verder niet op, kan ook. 



Fibromyalgie Awarenessday dus. Mijn lichaam was weer duidelijk, ik heb pijn. Door sporten, maar ook gewoon door het leven zelf. Eigenlijk wilde ik deze blog vrijdag ook al plaatsen, maar door werk leuke sociale verplichtingen, kwam dat er niet van. Zaterdag lag ik met hoofdpijn op bed, waardoor ik niet naar cursus kon. Vandaag voelde wat beter.
Fibromyalgie, ik was me er weer akelig van bewust, maar het hoort erbij.

zondag 16 april 2017

Harry Potter Exhibition

We wilden er graag heen, maar zagen een beetje op tegen de drukke dag, mijn dochter en ik; de Harry Potter Exhibition. Gelukkig is Utrecht niet onoverkomelijk ver weg. En natuurlijk gingen we. Samen met twee schoonzussen met de trein, dat zou het minst vermoeiend zijn, dachten we.

Hogwarts Express
De reis
Gelijk in Groningen zat de trein, een extra lange dubbeldekker, al propvol, en dan waren wij ook nog op tijd. Doordat dochter de rolstoel mee heeft, besloten we op het balkon te blijven, waar toch ook klapstoeltjes zijn. Vanaf Assen staan er al mensen, bij Zwolle wordt het echt druk. Bij Amersfoort rijdt de trein niet verder in verband met een wisselstoring. Doorreizen kan wel, met de Sprinter Amersfoort-Utrecht of via Hilversum. In theorie dus. Want al die mensen uit de overvolle extra lange trein, moeten in een paar bescheiden Sprinters. Dat ging niet. Zodra de deuren openen, verdringen mensen zich voor de ingangen. Zelfs a;s we met rolstoel voor de deur staan, komen we geen centimeter vooruit. Schokkend. Na drie of vier pogingen besluit ik de expo te bellen, want de gereserveerde kaartjes waren voor een bepaalde tijd die we niet meer gingen halen. Zoveel is welduidelijk.

Gelukkig is schuiven geen probleem. Wij gaan dan ook eerst maar eten. De broodjeszaak is druk, gevuld met mensen die dezelfde keuze maakten als wij. De zaak kan het amper aan, er gaat iets niet helemaal goed met de bestelling, maar het is wél lekker. Ook is het gezetllig, dat er nog een vriendin van me langs komt waaien. Zij had ons met liefde naar de expo gebracht, maar haar man heeft de auto mee. Ik heb geluk met zulke vrienden!

Na het eten gaan we weer naar het perron, waar inmiddels politie gearriveerd is om het instappen in betere banen te leiden. Dit keer haln we de Sprinter naar Hilversum wél en de trein die ons verder naar Utrecht brengtt, wacht zelfs op ons, zodat dit stukje reis vlekkeloos verloopt. Ook het laatste stukje naar station Leidsche Rijn geeft geen problemen.

De expo
En oh, wat genieten we van de expositie! Het is rustiger, dan het om twaalf uur geweest was, dus ergens is later komen toch nog een geluk. Af en toe is het dringen, maar even op elkaar wachten is hier geen probleem.

Fat Lady
De dikke dame
Bij de entree worden we ontvangen door een Harry Potter lookalike, die enkele kinderen indeelt met de sorteerhoed. Daarna lopen we langs de Hogwarts Express de echte tentoonstellingsruimte in. Eerst ontvangst met bewegende schilderijen, onder andere de dikke dame die een glas kapot wil zingen. Daarna kleding, die de acteurs droegen in de films, en alle objecten die in de films voorkomen. De bedden van Harry en Ron, maar ook alle toverstokken, een Quibbler, de ketting die Katie Bell kreeg, Hermeliens boeken, het tasje en veel en veel meer. Alles mooi verlicht, zodat ze mooi te fotograferen zijn, maar ook vooral goed te zien, terwijl we zelf door het duister lopen.

Erg leuk is ook Hagrids hut met zijn stoel, waarin je mag zitten. Of de gillende mandragora's, die je zelf uit de pot mag trekken. Gelukkig is Aragog, de enorme spin, zelf er niet, maar wel één van z'n kinderen, ergens in het donker, niet zo dichtbij dat ik er niet langs durf. Je mag ook zelf ballen gooien door Quidditch ringen.

Op het eind is er in de shop ook nog veel leuks te zien, maar alles was veel te duur. Behalve de t-shirts, daar heb ik er dus één van.

En weer naar huis...
Terug bij station Leidsche Rijn blijkt de lift naar het perron het niet te doen. Had ik al gezegd dat we geluk hadden dat dochter wél kon lopen? Een bereidwillige jongeman helpt de rolstoel de trap op te tillen. Gelukkig zijn ze er nog, die behulpzame mensen.

Undesirable person nr. 1 Harry Potter
Overstappen op Utrecht Centraal gaat gesmeerd, het lijkt erop dat ook deze trein weer op ons wacht. De omroeper zegt dat we in de rechtstreekse trein naar Groningen zitten. Moe maar voldaan zakken we op zachte stoelen van de tweede klasse neer, nadat we de rolstoel onhandig een trapje opgesjouwd hebben, weer met de hulp van een jongeman. Helaas.. ook de terugweg gaat niet zo makkelijk als het zou kunnen. Het achterste treinstel blijft achter in Zwolle en ja, daar zitten wij in. Weer overstappen dus. Dit keer zakken we zuchtend op stoelen van de eerste klasse neer, die  minder comfortabel zijn dan je zou verwachten. Nee, daar hebben we geen kaartjes voor, maar we zijn te moe om ons daar druk over te maken. Bovendien hebben we wel wat van de NS te goed, vinden wij.

Mijn vriendin uit Amersfoort appt dat ze met haar gezin een Harry Potter avond gaan houden en hoewel we die stad nou éigenlijk wel hebben gezien, willen we terug. Nouja, grapje natuurlijk.
Op station Groningen worden we gelukkig opgewacht door m'n man. Moe maar heel erg voldaan gaan we naar huis. Stiekem willen we volgende week wel weer.

Thuis gourmetten we gezellig met het gezin en zo luiden we de Pasen in.

Sorteerhoed Harry Potter
Sorteerhoed


'Daar staan ze dan' Marcel, Harry, Hermelien en Ron

Gruzielementen


woensdag 12 april 2017

Een geheugen als een .. eh..

Ik heb een geheugen als een zeef. Vroeger was onthouden geen probleem en vergat ik alleen onbelangrijke zaken; boodschappenlijstjes, bijvoorbeeld. Het fenomeen 'voor twee dingen naar de winkel, met een volle tas terugkomen behálve die twee dingen' is niet nieuw voor me, zeg maar. Toch vergat ik vrijwel niets. (voor zover ik - nog - weet)

Sinds het werken in de horeca (teveel alcohol?) en vooral de zwangerschappen werd het een stuk minder. "Dat komt omdat je met een kind ook veel meer moet onthouden", zo legde een vriendin uit. Een plausibele reden, die ik natuurlijk graag aannam. Ik vergat wel meer, maar ik onthield net zoveel als daarvoor. Ofzo.

Inmiddels is bij mij thuis mijn (gebrek aan) geheugen legendarisch, maar of het nu komt door nonchalance, alcohol, zwangerschap, fibromyalgie of ouderdom, ik wil er nog steeds niet aan toegeven. Elke keer weer ben ik ervan overtuigd dat opschrijven niet nodig is. Mogelijk vergeet ik hoe vergeetachtig ik ben. Om te onthouden gebruik ik ezelsbruggetjes, zoals gisteren:
"ik heb drie boodschappen nodig, toevallig één met een A en twee met een B". Appeltje-eitje, toch?

Ja, dat dacht ik gisteren, dus ging ik vanmorgen op pad voor: brood (maar dat was apart van het lijstje-van-drie, want in een andere winkel), bananen, avocado en.. eh.. B.. b.. bb.. hmmm.
Tijdens de koffieochtend vroeg ik de andere dames om raad: wat koop je, naast brood en banenen, in de supermarkt met een B? Snel werd er opgesomd: "biotex, brinta, eh... " Raar genoeg konden we zo op commando niet verder komen dan die twee dingen én brood + bananen. Om onze hersenen aan het werk te zetten, en voor de grap natuurlijk, pasten we vervolgens andere boodschappen maar aan: "Boffie en bee (ik had ook een boffieapparaat nodig), bolie, boter (oh. hee.. nee, dat was het ook niet), blees, bindakaas, bips... " Het hielp niets.

In meer ontspannen toestand, op de tafel bij de fysiotherapeut terwijl ik gemasseerd werd (laatste keer helaas), kwam ik op nog veel meer: bloemkool, broccoli, bitterkoekjes, brokjes, bindmiddel, bloem, .... (ik weet ze  nu al allemaal niet meer), maar er kwam geen "oooh, dát was het..." reactie in mijn hoofd.

Toen maar de winkel door. Op tijd bedacht ik me dat de knoflook bijna op was en de gember helemaal. De thee was fijn in de aanbieding en, ohja lekker, pastinaak. Basilicum? Nee, heb ik nog. Aardbeien, hmm.. oh verhip, de avocado! Zo doorkruiste ik de plaatselijke super drie keer. Goed voor de stappen, dat dan weer wel. Uiteindelijk trok ik de conclusie dat die derde B dan toch voor brood heeft gestaan. Wat anders? Geen idee, maar mijn mandje was inmiddels wel vol, dus ging ik naar de kassa.

Over het (gebrek aan) geheugen, had Brigitte Kaandorp ooit een leuke sketch, die ze begon met 'ik heb een geheugen als een eh.. zo'n ding met gaatjes', waarna ze doorgaat met dingen opnoemen en zo uiteindelijk weer terugredeneert naar de zeef. Deze kan ik helaas niet vinden. Wel Korsakov, waarin ze op eenzelfde manier haar geheugen opfrist. Kon ik dat maar.



Ondertussen hadden we ook kaas en mosterd nodig, maar die was ik vergeten op 'het lijstje' te zetten.

vrijdag 24 maart 2017

5 redenen waarom ik gek ben op de lente

Het was duidelijk de afgelopen winter; elke maand een blog over dingen waar ik blij mee ben, om mezelf op te peppen in het koude en donkere jaargetijde. Ik leefde toe naar de lente, ook al wilde ik niet aftellen. Waarom eigenlijk?

1. Langer licht
Ik vind het heerlijk om op te staan, terwijl het buiten al licht is. Hoewel ik zomer en winter op ongeveer dezelfde tijd opsta heb ik 's winters het gevoel dat het middenin de nacht is, terwijl in de zomer de dag al begonnen is. De eerste dagen van de lente wordt het ongeveer licht rond het tijdstip dat mijn wekker afloopt. Buiten zingen vogels, het is duidelijk tijd om op te staan. Dat maakt het een stukje makkelijker. (hoewel het nog steeds vroeg is)

2. Warmer
Ik heb niet alleen een weerzin tegen kou, ik krijg er ook meer pijn van. Niet voor niets ligt er 's winters een dekbed op mijn favoriete stoel, waar ik onder kruip bij het televisiekijken of lezen. Heerlijk warm. Zomers is dat niet nodig. De temperaturen zijn hoger en als het 's avonds kouder wordt, is een lange broek voldoende. De deken ligt er alleen nog voor de hond, die dat prettiger vindt liggen. Natuurlijk zijn we in de lente nog niet zo ver, maar dit seizoen is een belofte voor warmere tijden.

3. De natuur
In februari begint het al met het bloeien van de eerste sneeuwklokjes en winteraconieten. Ik kan het niet laten, elk jaar maak ik hier blij foto's van. In de lente komen er steeds meer bloemen en de bomen kleuren zachtgroen met nieuw blad. Tegen de zomer is het helemaal fleurig en groen. De bomen zijn weer aangekleed. Weg is het druilerige bruin en grijs van de herfst, waar zelfs de winter tegenwoordig mee belast is.

4. Beweging
Dankzij het warmere (en hopelijk drogere) weer en de langere avonden is buiten wandelen geen probleem. Na het eten nog even snel een rondje lopen van zo'n drie kwartier en ik heb m'n 10.000 stappen er weer opzitten. Zoveel prettiger dan op koude, donkere en natte winteravonden. Ook neem ik vaker de fiets als ik ergens heen ga.

5. De boekenweek
Gelijk in de eerste (vanwege de verkiezingen dit jaar de tweede) week van de lente is het boekenweek. Hoewel ik tegenwoordig vooral digitaal lees, koop ik in deze periode toch nog een echt boek in een echte boekwinkel, wat ik echt een feestje vind. Het lastigst is natuurlijk het kiezen.

maandag 6 maart 2017

Cursus in Amsterdam

Ik weet niet wat het is met mij en Amsterdam. In feite kom ik er niet vaak en ken ik de stad niet echt, al was ik er een paar jaar terug een week. Toch.. als ik ergens moet zijn, kijk ik globaal op de kaart en loop ik vanaf het Centraal Station zonder al te veel problemen naar de plek van bestemming. Tenminste, dat is me nu een aantal keren gelukt, zo ook zaterdag, toen ik naar cursus ging.

Abraham Storck 1679
het Paalhuis Nieuwe Brug
Ik nam een vroege trein, zodat ik naar alle lust kon verdwalen en toch nog op tijd zijn, maakte nog snel een foto van de plattegrond van de grachtengordel en ging op weg. Lopend langs één van de vele grachten, stelde ik me voor hoe het hier was in de tijd van Rembrandt: de geluiden op straat van gillende kinderen, blaffende honden, schreeuwende moeders en vloekende werklui. Klossende paarden op onverharde straten, die piepende en rammelende wagens trokken. Deftig geklede dames tussen zwervers in vodden.Weldoorvoede handelaren naast magere bedelaars. Alles doordrenkt met de geur van houtkachels en uitwerpselen.

Hoe anders is dat nu? Geluiden komen vooral uit auto's, fietsers en het belletje van de tram, die zelf vrij stil is. Op straat hoor ik amper de Nederlandse taal; mensen uit allerlei windstreken vergapen zich aan de smalle gevels. Overal worden foto's gemaakt met grote camera's of mobieltjes. Druk is het nog steeds, de sterke geur van wiet omringt mij regelmatig.

2017 rij voor Anne Frankhuis
Nadat ik redelijk rechtstreeks (volgens mij) de cursuslocatie bereikt heb, ga ik ervan uit dat ik met een kleine omweg met hetzelfde gemak het station terug zal vinden. Dat valt een beetje tegen. Op een gegeven moment zie ik links de Dam, die ik aan mijn rechterkant verwachtte. Het geeft niet, ik vermaak mij wel. Vanaf dit punt volg ik (ongeveer) de bordjes en zoek ondertussen een plek om wat te eten. Dat valt niet mee, zo op de zaterdagavond. Wanneer ik eindelijk ergens zit, duurt het te lang voordat mij gevraagd wordt of ik wat wil en wat dan wel, dus ik vertrek weer, om er zeker van te zijn mijn trein te halen. Salades haal ik bij de AH to go. Ook lekker. Op zoektocht naar het toilet ontdek ik restaurantjes zoals ik ze zocht, aan de achterkant van het station. Weet ik dat voor de volgende keer.

Al met al heb ik ruim 14.000 stappen gezet en ik voelde er niet eens zoveel van, 's avonds. De volgende dag wel, dus ik doe het rustig aan. Vandaag, maandag, komt de reactie pas echt. Opstaan gaat moeilijk en mijn benen voelen zwaar.Ik fiets wel naar het werk.

Wanneer ik mijn stappenteller app nog even check op de stappen van zaterdag, zie ik dat ik zowel de heen- als de terugweg 44 minuten heb gewandeld. Nou heb ik heen nog een rondje gelopen op zoek naar cursus, maar óf het was niet zo heel rechtstreeks als ik dacht, óf terug was een minder grote omweg. Laat ik dat maar in het midden laten. Ik heb in elk geval heerlijk gewandeld en kwam zonder zoeken op de plek van bestemming. Ben benieuwd hoelang ik daar de volgende keer over doe.


dinsdag 21 februari 2017

Count your blessings (6)

Tijdens mijn ochtendwandeling met de hond vanmorgen vroeg, werd het nota bene al licht! Gisteren trakteerde een merel mij op een ochtendlied, vanmorgen hield een winterkoninkje verschrikt op, toen hij door had dat ik naar hem stond te kijken. Sneeuwklokjes en winterakonieten bloeien; alles wijst erop: het gaat de goede kant op! (voor wat betreft de lente dan)

Winterakoniet
Ik ben het tellen van mijn 'zegeningen' begonnen, om deze winter nou eens niet af te tellen naar de lente en  minder klagend door te komen. Gelukkig hielp de winter mee, door niet al te koud en redelijk zonnig te zijn. Blessing één, haha.

Verder was het best lastig, om maandelijks met nieuwe zegeningen te komen. De grootste zegening is toch mijn basis: gezin, familie en vrienden. Daarnaast, wat ik volgens mij nog niet genoemd had, het land waar ik leef. Eén van de gelukkigste landen ter wereld, als je de diverse lijstjes moet geloven, met één van de beste sociale- en zorgstelsels. Ja, er is ruimte voor verbetering, maar stel je voor: elders is het alleen maar slechter! Wat een geluk dat we hier wonen dan!
Sneeuwklokjes

Qua locatie ben ik ook heel blij niet in bijvoorbeeld Scandinavië te wonen. Het zijn (vast) erg mooie landen, vreedzaam ook, maar 's winters is het daar nog kouder en veel langer donker. Daar zou ik toch echt moeite mee hebben.

Natuurlijk ben ik er ook mee gezegend dat ik ondanks mijn ziekte werk en inkomen heb. Dat ik tevens een partner met inkomen heb, waardoor ik me niet elke maand zorgen hoef te maken over rekeningen of onverwachte uitgaven. In tegenstelling tot vroeger heb ik aan het eind van mijn geld geen stuk maand meer over, dat leeft wel rustig.


En dan is het ineens alweer eind februari. Nog 4 weken en het is lente! Hopelijk doet dit jaar het weer daar ook aan mee. Voorlopig is dit dus mijn laatste blessing-blog. Ik vond het leuk om te doen en met de blessings bleef mijn blog ook een beetje in leven.

woensdag 15 februari 2017

De vitale ik

Van 't weekend begon ik met een nieuw project. Het werd wel weer eens tijd, ben ik bang. Het laatste project dat ik me kan herinneren, dat ik er hier over schreef, is hardlopen. Dat gaat niet zo goed, helaas. Het overgewicht is er nog en de kuiten doen zeer. Zelfs de 10.000 stappen lukken niet dagelijks, wegens kou, regen en diezelfde kuiten. Bovendien is het bandje van de stappenteller gebroken. Op alle producten van Jawbone zit 2 jaar garantie, maar op het bandje 6 maanden. Hij brak bij 6 maanden + 2 weken. Bij Jawbone weten ze waar ze garantie op geven, zeg maar. Nu vergeet ik dus nogal eens om de stappenteller over te hevelen van de éne broekzak naar de andere en weet ik niet precies hoeveel ik gelopen heb, wel dat het vaker te weinig is dan genoeg.

Afijn, nieuw project. Leuk!

Nadat ik weken aan het aanmodderen ben met migraine, oppert mijn zus een nieuw boek: 'Het energieke vrouwen voedingskompas' (ja, een hele mond vol) Hierin beschrijft Marjolein Dubbers hoe voeding van invloed is op je hormoonhuishouding. We hebben nogal wat hormonen door het lijf razen en we voelen ons het beste als deze in balans zijn. En kennelijk zijn ze dat bij mij  niet. Ik geef de overgang de schuld, maar dat is volgens de schrijfster geen excuus.

Het boek leest makkelijk weg, ik heb 'm dan ook zo uit, maar vervolgens heb ik last van een informatie-overload. Wát zei ze nou over welk hormoon en hóe ging ik dat sturen? De globale informatie is duidelijk: eet vers en veel groentes, eet zo min mogelijk bewerkt, eet zo biologisch mogelijk. Vermijdt suiker, alcohol, gluten (tarwe) en lactose (melkproducten). En koffie, koffie is ook niet goed. Het klinkt zo simpel (behalve die koffie, waar ik ook nog melk in drink). Vanwege FODMAP at ik al eerder gluten- en lactosevrij, maar toen 'mocht' ik wel kant en klaar glutenvrij brood van de supermarkt. En ik nam lactosevrije melk. Maar in glutenvrij brood zitten allerlei toevoegingen, om het brood op 'normaal' brood te laten lijken. In dierlijke producten zitten weer toevoegingen, van wat de dieren krijgen, zoals antibiotica.  Die krijg je als mens gewoon binnen en die verstoren je hormoonhuishouding. Overigens kom ik wat opmerkingen tegen in het boek, die volgens mij niet helemaal kloppen, maar dat maakt voor het algemene verhaal niet uit.

Op zich ben ik al goed bezig. Vanwege mijn eczeem, samen met de migraine de grootste motivatie om mijn eetgewoonte te veranderen, drink ik al bijna geen alcohol en blijf ik zoveel mogelijk van bewerkte suiker af. Groentes eet ik denk ik meer dan gemiddeld, maar ik twijfel of ik aan de 500 gram per dag kom. Wel neem ik voornamelijk vers of diepvries (dat mag gelukkig wel, hoewel het niet biologisch is). Maar ik heb nog steeds eczeem, dus wil ik proberen toch strenger gluten- en lactosevrij te gaan. En dat vind ik lastig, vooral voor de lunch op het werk.

Helaas heeft het boek daar geen tips voor. Er staan een aantal recepten in, maar eigenlijk maar één voor op het werk: een groentebrood. Op de site van de 'Energieke vrouwen Academie' staan ook geen recepten, wel een aantal boekjes, die je aan kunt schaffen. Lekker dan. Een overzicht van hoe je eet-dagindeling eruit zou kunnen zien, mis ik een beetje. Ik snap dat de schrijfster geen vast eetschema wil plaatsen, want elk lichaam is anders, maar suggesties had ik prettig gevonden.

Gelukkig zijn er andere sites, die wat recepten hebben geplaatst, want hier kan ik niet zoveel mee. Van het weekend ga ik eens wat oude FODMAP-recepten afstoffen, een oud project nieuw leven inblazen kan ik het ook noemen. En als alles gaat zoals het boek beloofd, kan ik als 50-plusser misschien de komende jaren alsnog de 4 mijl van Groningen lopen.

vrijdag 10 februari 2017

Stemmen, stembureau en stemming

15 maart gaan we weer naar de stembus en zoals al zo'n 18 jaar zit ik op het stembureau. Gisteren kreeg ik, samen met vele anderen, instructie over het gebruik van de 'stembureau-app', een app, waarmee we de QR-code op stembiljetten kunnen aflezen en direct weten of deze persoon mag stemmen of dat het biljet ongeldig is.

Er zijn verschillende redenen waarom een biljet ongeldig zou zijn. Zo zijn er mensen, die hun biljet kwijtraken en een nieuwe aanvragen. Met het oude kunnen ze dan niet meer stemmen, ook niet als ze deze terugvinden. Anderen vragen een kiezerspas aan en natuurlijk zijn er tussen het verzenden van de stempassen en de dag van het stemmen mensen overleden. Ook hun pas is niet meer geldig. (klinkt logisch, maar het schijnt dat nabestaanden nog wel eens willen proberen hiermee alsnog een stem uit te brengen)

Dit jaar zijn er 28 partijen, gelukkig in Groningen maar 24. Nouja.. 'maar..' het zijn er nogal wat. Niet alleen zorgt dat voor een ongekend groot stembiljet, ook maakt dit het tellen lastiger. En tellen moeten we, handmatig. Dus wanneer iedereen z'n stem heeft uitgebracht en lekker op de bank met de voeten omhoog zit te wachten op de uitslagen, vouwen op duizenden stembureaus mensen die lappen papier uit en zoeken plekken waar ze ze kunnen neerleggen. Vanwege ruimtegebruik zal dat vaak op de grond zijn, bij mij waarschijnlijk ook.

Met de app wordt de eerste globale telling makkelijker; stembureauleden (en tellers) pakken een biljet op, zeggen voor welke partij deze is en de voorzitter tikt dat in op z'n iPad, terwijl de leden het biljet op het bewuste stapeltje leggen. Wanneer alle biljetten op hun plek liggen, is de sneltelling dus als het goed is ook gedaan. Dit sturen we naar een centraal punt en dan werken we weer verder. Per partij uitsplitsen op voorkeursstemmen. Ook dat wordt allemaal geturfd, eerst op papier, dan nogmaals in de app. Aan het eind van de avond, als alle getallen kloppen (net zoveel stembiljetten als ingenomen stem- + kiezerspassen) wordt alles in zakken gedaan en hiermee vullen we de stembus. We  wachten op de vrachtwagen, die de stembus ophaalt en de voorzitter gaat met iPad en proces verbaal (waarin alles uitgeschreven staat) naar een centraal punt, waar alle proces verbalen ingenomen worden en nageteld. En nog eens nageteld.

Dit jaar zie ik er echt tegenop. Juist vanwege dat tellen. De hele dag op een stembureau zitten is best te doen. Vaak wel gezellig. Ja, het is een lange dag, maar je hebt uren vrij tussendoor en als er maar mensen komen stemmen gaat de tijd zo om. Om 21.00 uur sluit het stembureau. Dan ben ik best gaar van die hele lange dag en dán moeten we nog tellen. Recept voor het maken van fouten, gelukkig zijn de tellers fris. (dat hoop ik maar) Door het grote aantal partijen en de grote stembiljetten zal het dit jaar veel bukken, hurken en lopen zijn, na een lange dag zitten.

Stemmen vind ik belangrijk, vrouwen mogen het nog maar 100 jaar!

15 maart gaan we naar de stembus en ik zit op het stembureau.  Ik heb er meestal wel zin in, maar nu is m'n stemming wat ambivalent; ik vind het leuk en nuttig, maar de dag is lang en zwaar, met het zwaartepunt op het eind. Elke keer denk ik 'dit was echt de laatste keer', maar dan komt de oproep weer en ach.. het zal wel meevallen, toch?

16 maart ben ik vrij, dat weet ik al wel. 

dinsdag 31 januari 2017

Geen sexy onderwerp: een boek over de overgang


Niet alleen op Hebban win ik boeken. Laatst deelde ik gewoon het plaatje dat hieronderaan staat op facebook, vond ik leuk en toepasselijk, en verhip, ik won een boek. 'Te Lijf' over de overgang en mooi ouder worden, geschreven door Isa Hoes en Medina Schuurman.

De dames, vooral bekend van tv, kwamen er onafhankelijk van elkaar achter, dat veel van hun 'vage klachten' met de overgang te maken hebben. Ze zochten hier verdere informatie over, maar er bleek bar weinig te vinden. 'Hoe komt dat?', vroegen ze zich af? Nou, omdat de overgang niet sexy is. En vrouwen mogen niet klagen. Bovendien is nog niet zo heel lang duidelijk hoeveel invloed die hele overgang eigenlijk op een vrouw heeft.

Zo'n 100 jaar terug bestond de overgang nauwelijks, of er was in elk geval weinig over bekend. Vrouwen werden gemiddeld niet oud genoeg om er last van te krijgen. Dat relativeert gelijk. Hoe vervelend ook, op zich ben je als vrouw gezegend deze periode mee te maken. Later, zo na de jaren '50 van de vorige eeuw, werden vrouwen weggezet als 'hysterisch' en zelfs opgenomen. Depressieve gevoelens kunnen namelijk ook ontstaan bij de overgang. Anderen zochten hun heil in Sherry-(k)uurtjes, gezellig 's morgens bij elkaar na de koffieronde.

Het boek zelf
In het eerste deel van het boek komen deskundigen aan het woord, die vertellen wat er gebeurt in het lichaam van de vrouw tijdens de overgang. Hierbij komt veel nuttige informatie langs. Klachten, die je zelf niet zo snel aan de overgang zou toeschrijven, blijken er toch bij te horen. De overgang bestaat niet alleen uit opvliegers en een afnemende menstruatie. Het is veel meer. (helaas) Voor mij lijkt het vooral op fibromyalgie, een 'feest' der herkenning.

Het volgende deel gaat over mooi ouder worden. In het hoofdstuk over botox en fillers komt vooral de deskundige van één 'beautysalon' aan het woord, die natuurlijk natuurlijke lichaamseigen producten gebruikt en altijd goed en in overleg spuit. Het hele hoofdstuk leest als één grote advertentie, met mogelijk wat nuttige informatie over de verzorging van je huid, waar ik dan weer niet zoveel aan heb, in verband met mijn eczeem. Ach.. anders deed ik er waarschijnlijk ook weinig mee. Het hoofdstuk over kleding sla ik maar over. Het heeft gewoon mijn interesse niet. Volgens de schrijfsters 'verslonst' de oudere vrouw, ik kleed mij zoals ik mij altijd al kleedde, laten we daar de leeftijd niet de schuld van gaan geven.

In de volgende delen blijkt dat ik veel al goed aanpak. Ik ben nooit perfectionistisch geweest op het gebied van uiterlijk en huishouden, en juist dat blijkt bij vrouwen veel stress te veroorzaken. En mijn man zorgt gewoon mee in huis, dus ik hoef niet alles alleen te doen, zoals dat nog veel voor lijkt te komen. (Isa en Medina hebben beide geen partner, dus hebben hierin niet zoveel keuze) Andere tips over ontspanning en omgang met je ouder wordende lichaam, heb ik als chronisch pijnpatiënt al opgedaan bij revalidatie. Ik ga gewoon goed voorbereid de overgang in!

Wat vond ik van het boek?
In het boek wordt voor mijn gevoel teveel nadruk gelegd op 'mooi' ouder worden. Voor de schrijfsters natuurlijk ook meer van belang dan voor mij. Hun uiterlijk is deels hun werk. Bovendien pas ik bij veel beschrijvingen van 'de vrouw' toch al niet in het plaatje, dus mogelijk voel ik me daardoor minder aangesproken door deze invalshoek. De algemene informatie over de werking van het lichaam tijdens de overgang en wat je er verder aan kunt doen om prettiger ouder te worden, vond ik wel goed. Bij voeding werden hypes afgeraden, geheel volgens mijn ideeën, en bij bewegen werd de nadruk op matig intensief gelegd. Geen trainingsschema's en voedingslijstjes. Gewoon wat je zelf al zou kunnen doen, kleine mogelijke aanpassingen. (Stoppen met roken werd in elk hoofdstuk benadrukt. Gelukkig doe ik dat niet)

Waar ik positief over ben, is dat er nu eindelijk eens aandacht aan het fenomeen 'overgang' gegeven wordt. Een grootste gedeelte van de bevolking heeft er op enig moment mee te maken (voor de partner en andere huisgenoten is sommige informatie wel handig) maar er is nog bitter weinig van bekend. Ook bij de huisartsen niet, las ik tot mijn verbazing. Overgang als reden voor een klacht wordt regelmatig als laatste genoemd.

Een naslagwerk op dit gebied kun je het niet noemen, maar voor vrouwen van 45+ is het voor mijn gevoel wel een aanrader. Het leest ook vrij makkelijk weg.

Dit is het plaatje dat ik deelde op facebook. Uiteraard behoor ik tot de 43% die geen last heeft van stemmingswisselingen. (Geen idee hoe mijn omgeving daar over denkt)

zondag 22 januari 2017

Count your blessings (5)

Het verraste me, moet ik zeggen, ineens is het al de 22e! Zo snel, de eerste maand van het nieuwe jaar is al bijna voorbij. En ik vergat niet alleen wekelijks te bloggen, ook m'n maandelijkse blog komt te laat online.

Ik kan de schuld gaan geven aan het feit dat ik een week vrij had. Natuurlijk, dan heb ik tijd genoeg, maar ik heb er geen idee van wélke tijd. Heb niet elke dag met de datum te maken. Het feit dat ik zo'n week vrij kan nemen, is dan wel weer een blessing.

Nu ik elke maand opschrijf wat positief is in mijn leven, kom ik er wel achter dat ik elke maand eigenlijk hetzelfde wil schrijven. Mijn basis is mijn blessing: familie, (hond,) werk, lezen, andere hobby's en vaker mooi weer dan donkere bewolkte dagen. Het feit dat ik ondanks pijn en vermoeidheid, toch een fijn leven kan hebben.

Hoofdpijn blijft roet in het eten van dat lekkere leven gooien, trouwens, en ik ga op zoek naar andere manieren, om die hoofdpijn de kop in te drukken. (welja, pun intended) Ik zit te denken aan shiatsu massage of haptonomie. En meer ontspanning inpassen in het dagelijks leven, zoals elke avond voor het slapen gaan. Juist als ik hoofdpijn heb, wil ik dat nog wel eens vergeten. Ook bijzonder.

Waar ik ook blij mee ben, is dat ik in Nederland woon. Ja, er wordt bezuinigd op onze gezondheidszorg en ja, het UWV ontkent de impact van fibromyalgie, maar nog steeds zitten we in de top 5 van de wereld, als het om onze gezondheidszorg gaat. Ik moet er toch niet aan denken dat ik elders zou wonen en last zou hebben van mijn klachten. In veel landen moet je toch op straat wonen, als je niet kunt werken. In Nederland is gelukkig bijna altijd wel een vangnet, hoewel helaas ook daar nog mensen door de mazen van dat net vallen. Dat is moeilijk en zwaar, maar nog steeds hebben wij het beter dan lotgenoten in andere landen. En dan heb ik het nog niet over oorlogen of heftige aardbevingen.

Na een heerlijke week vrij, waarin ik weer een gratis boek van een hebban leesclub uitlas, was dus vandaag mijn enige zorg dat dit blog te laat online komt. Als dat toch je enige zorg is.


Afgelopen maand ging ik ook nog met een vriendin naar de tentoonstelling van Rodin
in het Groninger Museum. Zo fijn!